Vanochtend zouden we de uitslag doorkrijgen van uit het ziekenhuis. Eefje zou met de kinderarts bellen om te horen hoe de test gisteren is gegaan.
Het was een kort gesprek. Niets bijzonders te zien en hierbij ook uitgesloten dat er epileptische activiteit in de hersenen is. Kortom, het is geen langblijvende kwaal en niets om ons zorgen over te maken.
We zien de verschijnslen gelukkig de laatste tijd ook al een stuk minder.
Goed nieuws.
Nu vanmiddag nog een gehoortest bij Kind en Gezin.
Min of meer hetzelfde spelletje nog een keer. Weer electroden op haar hoofd en op haar lichaam.
Deze keer was ze er al een beetje aan gewend, maar ze kreeg nu ook schuimrubber rondjes rondom haar oren geplakt. Dat vond Noémie iets minder leuk.
vrijdag 6 september 2013
donderdag 5 september 2013
Niets te zien op de EEG
Vandaag was het dan zover. Nadat ze ons een tijdje terug voorgelogen hadden dat Noémie de EEG al zou hebben gehad, mag ze dan toch vandaag komen.
Terwijl Mirthe op school is, trekken pappa, mamma en Noémie naar het St Jozef ziekenhuis in Turnhout. We moesten ons melden op de kinderafdeling. Het was super lekker weer dus mevrouw ging zonder legging in de maxicosi.
Toen we daar aankwamen zaten ze al op ons te wachten : " en dat moet Noémie zijn" zei de verpleegster toen we binnen kwamen. Daarna werden we meegenomen naar een kamertje voor dagopvang en daar stond al een computer met een mutsje waarin allerlei electroden zaten klaar.
We kregen een haarfijne uitleg wat er allemaal ging gebeuren en welke momenten Noémie het vermoedelijk minder leuk zou vinden. Dat klopte uiteindelijk ook. Het spuiten van de vloeistof in de electroden vond ze wat minder lekker en het mutsje zat natuurlijk ook erg strak zodat de contacten goed aansloten op haar hoofd.
Vervolgens werd de videocamera op haar gericht zodat ze ook nog konden zien hoe ze zich tijdens de behandeling heeft gedragen en eventuele symptomen welke op de EEG te zien waren, ook te zien waren in haar gedragingen.
Al bij al moesten we een klein kwartiertje stil zitten met Noémie en de uitslag zouden we morgenochtend horen. Natuurlijk kijkt pappa heel goed naar het gedrag van de verpleegster en die was allemaal redelijk relaxed. Heb er geen gekke dingen op zien schrijven, en ze gaf aan dat het er allemaal ook 'gewoon' uit zag, maar de formele uitslag dus morgen.
Daarna nog even met de auto naar de herkeuring en dan snel naar huis.
Terwijl Mirthe op school is, trekken pappa, mamma en Noémie naar het St Jozef ziekenhuis in Turnhout. We moesten ons melden op de kinderafdeling. Het was super lekker weer dus mevrouw ging zonder legging in de maxicosi.
Toen we daar aankwamen zaten ze al op ons te wachten : " en dat moet Noémie zijn" zei de verpleegster toen we binnen kwamen. Daarna werden we meegenomen naar een kamertje voor dagopvang en daar stond al een computer met een mutsje waarin allerlei electroden zaten klaar.
We kregen een haarfijne uitleg wat er allemaal ging gebeuren en welke momenten Noémie het vermoedelijk minder leuk zou vinden. Dat klopte uiteindelijk ook. Het spuiten van de vloeistof in de electroden vond ze wat minder lekker en het mutsje zat natuurlijk ook erg strak zodat de contacten goed aansloten op haar hoofd.
Vervolgens werd de videocamera op haar gericht zodat ze ook nog konden zien hoe ze zich tijdens de behandeling heeft gedragen en eventuele symptomen welke op de EEG te zien waren, ook te zien waren in haar gedragingen.
Al bij al moesten we een klein kwartiertje stil zitten met Noémie en de uitslag zouden we morgenochtend horen. Natuurlijk kijkt pappa heel goed naar het gedrag van de verpleegster en die was allemaal redelijk relaxed. Heb er geen gekke dingen op zien schrijven, en ze gaf aan dat het er allemaal ook 'gewoon' uit zag, maar de formele uitslag dus morgen.
Daarna nog even met de auto naar de herkeuring en dan snel naar huis.
Abonneren op:
Posts (Atom)