Tja... daar sta je dan... Maxi Cosi in de hand om ze mee naar huis te nemen, maar in plaats daarvan pakken ze mee naar de prematuren afdeling.
Dat was toch echt wel even een des-illusie.
Zaterdag mocht ze eigenlijk mee naar huis en op het moment dat ze de maxi cosi bijna in zou gaan moest ze nog ff een spuit hebben. Daar had ze van moeten gaan huilen en dat deed ze niet. Vervolgens was de
verpleegster al ongerust.
Toen ze Noémie terug kwam brengen bleef ze ze wat langer vasthouden omdat ik de maxi cosi aan het klaar maken was en toen gaf Noémie diverse schokjes. Eerder die dag was ze al blauw geworden en toen dachten
ze dus dat ze last van Epilepsie had... kortom, ipv de maxicosi werd het de intensieve zorg.
Nou dat was wel allemaal even een potje brullen en Mirthe snapte er ook niets van dat ze haar zus zo maar weg konden pakken. Die had ook tranen en dat was voor ons natuurlijk weer een tranentrekker. Want wie
mocht er nou zomaar aan haar kleine zus komen!
Toen we even later naar de prematuren gingen kijken lag ze daar al lekker te liggen.
Het was wel weer schrikken daar we dit beeld nog kenden van zo'n 8 jaar terug en toen betekende het allemaal een hoop onzekerheid.
Haar hartslag werd in de gaten gehouden, tesamen met de ademhalingsfrequentie en de O2 saturatie in haar bloed. 's Avonds zou ze telkens onder de blauwe lamp gaan.
Afwachten maar weer wat dit ging worden. Al bij al wel een fikse teleurstelling toen ik eind van de middag met een lege Maxi Cosi bij de auto stond. Niet helemaal gegaan zoals ik gedacht had :-(
